Verslag topteamwedstrijd De Viaanse Molen – The City / Dibo (09-12-17)

 De laatste wedstrijd van de 1e helft van de topteamcompetitie moest er een afrekening plaatsvinden tegen de koploper. Op zich goed mogelijk maar dan moeten de Viaanse Molenaars wel prestaties van (redelijk) formaat leveren. Althans, minimaal twee ervan.

In de eerste wedstrijd was dat gelukkig aan de orde. Tot die twee behoorde niet André. Hij kreeg zes beurten (71/2) de kans een aanvaardbaar aantal caramboles te maken maar eenzelfde aantal beurten was dat niet aan hem besteed (hij voelt – tijdens het tikken van deze tekst op deze sneeuwige zondagmiddag, hij schrijft: 13.58 uur, – nog steeds de pijn in zijn hart).

Wellicht overbodig te zeggen dat die andere twee Vincent en George zijn.

Vincent drukte gaandeweg zijn partij (47/2) Roy van Raaij in de verliezersrol want beurt na beurt werd zijn voorsprong groter en groter totdat hij in de 10e beurt het vonnis over hem velde. Een tussenstand derhalve van 2-2 die zeker perspectief bood. Lees: een overwinning op de koploper!

En zo geschiedde. George legde net als zovele voorgaande keren een solide partij bandstoten op het blauwe laken die uiteindelijk resulteerde in een overwinning (20 brt) op de niet erg in vorm zijnde

René Luijsterburg. Een mooie 4-2 overwinning en wat dan zeker waar is: de broodjes kroket e.d. smaken dan beter dan wanneer de 4 achter de 2 staat.

Tijdens George’s partij probeerde André tegen Wiel van Gemert zijn licht geteisterde zelfvertrouwen op te krikken naar een niveau waarmee een gevoel ontstaat dat perspectief biedt op meer dan machteloos toezien. Opdracht: goed spel, de winst pakken en daarmee een opgelopen bittere nasmaak wegspoelen.

Maar wat men met sportbedrijven wel vaker overkomt: drama ten top. Een martelgang van 16 beurten,

weinig caramboles op het scorebord en een minder goed uitzicht op een tweede overwinning.

Uit betrouwbare bron troostte hij zich met het feit dat zijn biljartende collega’s het hoofd koel hielden en alles uit de kast zouden halen om in de laatste ronde toch nog de volle buit binnen te halen.

Daar waren twee winstpartijen voor nodig maar helaas wist alleen George weer aan het langste eind te trekken. Deze partij was bijna een synoniem van zijn eerste: rustig en bekwaam scorend. Heel knap.

De eervolle verliezer aan onze kant was Vincent. Beide spelers bleven gedurende de partij hoop houden op de winst. Het beslissende tikje kon Vincent deze keer net niet uitdelen waardoor de voor ons verkeerde speler nipt de winst naar zich toe kon trekken.

Een overwinning op de koploper is niet verkeerd maar “als” AP in de tweede ronde …………., dan …………

Het is alom bekend: “als” bestaat niet en dat is maar goed ook.

 

Over twee weken (23/12) nieuwe kansen in onze thuishaven. Dit is de returnwedstrijd van 2 september in Barneveld. Het ijzersterke – en medekoploper – BIOS op bezoek.
Dit team heeft spelers in de gelederen wier namen bekend in de oren zullen klinken, nl. Dick Jaspers, Dave Christiani, Fabian Blondeel, René Tull en “jonkie” Ferry Jong.

Op dit moment is niet bekend wie er naar Alkmaar zullen komen. Zeker is wel dat George, Vincent en André weer hun beste beentje (u weet wel, het witte stukje onder de pomerans) voor zullen zetten.

 

Tot slot onze (de spelers) oprechte dank aan iedereen die tijdens de thuiswedstrijden meehelpt om alles in goede banen te leiden. Dit wordt zeer gewaardeerd!!

 

AP